(Image credit: Nintendo)
Er zijn consoles die een nieuw hoofdstuk beginnen door alles om te gooien. Nintendo doet dat hier juist niet. De vorm is meteen herkenbaar: handheld, dock, controllers aan de zijkant, thuis op de televisie en onderweg op schoot. Na acht jaar Switch lijkt dat bijna saai, maar dat is misschien precies de kracht van dit apparaat.
De eerste Switch was geen perfecte machine. Hij kraakte soms onder ambitieuze ports, de Joy-Cons kregen hun eigen reputatie, en in 2025 voelt 32 GB opslag alsof iemand een postzegel op een verhuisdoos heeft geplakt. Toch veranderde hij het ritme van consolegebruik. Even op de bank. Even in de trein. Even verder in bed, terwijl het spel zich niets aantrekt van waar de televisie staat.
Switch 2 bouwt daarop verder. Niet met een futuristische belofte, maar met veel kleine correcties die samen behoorlijk groot kunnen voelen.
Nintendo noemt betere CPU- en GPU-prestaties, een groter 7,9-inch scherm met 1080p in handheldmodus, 256 GB interne opslag en een dock dat in geschikte situaties tot 4K en 120 fps kan doorgeven. Dat zijn cijfers, maar het echte verhaal zit in ademruimte. Minder wachten, minder concessies, minder het gevoel dat een mooie third-party game door een te smalle deur moet.
De nieuwe Joy-Con 2-controllers klikken magnetisch vast en kunnen in bepaalde games als muis worden gebruikt. Dat klinkt eerst als een typische Nintendo-zijweg, tot je bedenkt hoeveel genres ooit op PC logischer aanvoelden dan op een controller. Strategie, bouwspellen, menusystemen, inventarissen: daar kan zo'n rare muisstand best iets opleveren.
Ook opvallend is GameChat. Nintendo probeert online samenspelen meer als een huiskamer te laten voelen, met voicechat, schermdelen en ondersteuning voor een camera. Dat is grappig, want Nintendo was jarenlang juist het bedrijf dat online functies voorzichtig, soms bijna ouderwets benaderde. Nu zit er ineens een speciale knop voor sociaal contact op de controller.
Voor retrofans en verzamelaars is compatibiliteit misschien interessanter dan de ruwe specificaties. Switch 2 kan volgens Nintendo compatibele fysieke en digitale Nintendo Switch-games spelen. Niet alles zal perfect zijn, maar het idee dat een grote bestaande bibliotheek niet meteen achter slot en grendel verdwijnt, is belangrijk.
Daarbovenop brengt Nintendo Switch Online + Expansion Pack op de nieuwe console een reeks GameCube-titels terug. Bij de start gaat het onder meer om F-Zero GX, The Legend of Zelda: The Wind Waker en SOULCALIBUR II. Dat zijn geen willekeurige namen. F-Zero GX is nog altijd een snelheidsmonster, Wind Waker werd mooier oud dan veel realistischere games uit dezelfde tijd, en SOULCALIBUR II herinnert aan een periode waarin platformversies soms echt hun eigen karakter hadden.
Toch blijft er een bekende spanning. Klassieke games via een abonnement zijn handig, maar ze zijn niet hetzelfde als bezit. Ze kunnen verschijnen, verdwijnen en opnieuw worden verpakt. Voor spelers is dat gemak. Voor gamegeschiedenis is het tegelijk winst en afhankelijkheid.
Op launch day staat Mario Kart World vooraan. Dat is verstandig en een beetje veilig. Een nieuwe Nintendo-console zonder sterke multiplayer-titel voelt kaal, en Mario Kart is voor veel huishoudens nog altijd de taal waarin ruzie, trots en gezelligheid elkaar afwisselen.
Daarnaast laat de line-up zien dat Nintendo de deur voor grote third-party releases wijder wil openzetten. Cyberpunk 2077: Ultimate Edition, Street Fighter 6, Civilization VII en andere namen geven het apparaat meteen een bredere toon dan alleen familiekamer-Nintendo.
De vraag is niet of Switch 2 het idee van de eerste Switch kan uitleggen. Dat hoeft niet meer. Iedereen begrijpt het. De vraag is of Nintendo acht jaar later genoeg heeft verbeterd om dat idee fris te laten voelen.
Vandaag begint het antwoord.
