Een oude LAN-party was zelden elegant. Er was altijd iemand zijn netwerkkabel kwijt. Er was altijd een PC die de gedeelde map niet zag. Er was altijd een patch die iedereen al had behalve precies die ene persoon. En toch werkte het, meestal na wat gevloek en schuiven met stoelen. Zodra de eerste server in de lijst verscheen, was alle rommel ineens onderdeel van de voorpret.
Voor veel PC-spelers uit de late jaren negentig en vroege jaren 2000 hoorde dat erbij. Breedband was nog niet vanzelfsprekend, online diensten waren minder gestroomlijnd en een lokaal netwerk voelde snel, direct en een beetje magisch. Je bracht je eigen machine mee, sloot hem aan op een switch of router, en ineens zaten alle computers in dezelfde kleine wereld.
De aantrekkingskracht zat niet alleen in de techniek. Het ging ook om dezelfde kamer delen. Je hoorde de reactie van iemand die net uitgeschakeld was, zag aan de andere kant van de tafel wie veel te stil werd, en kon tussen twee potjes door bij dezelfde stapel frisdrank en snacks terecht. Games als Quake III Arena, Unreal Tournament, StarCraft, Command & Conquer en Counter-Strike werden daardoor bijna sociale instrumenten.
Dat maakte de hardware ook onderdeel van de cultuur. Grote beige kasten maakten langzaam plaats voor zijramen, handvatten, fancontrollers, neon, UV-kabels en later LED-verlichting. Sommige behuizingen waren eerlijk gezegd niet praktisch, maar ze vertelden wel iets over de tijd. Een PC mocht ineens gezien worden. Hij was niet langer alleen een apparaat onder een bureau, maar een soort visitekaartje van degene die hem had gebouwd.
Nu is online spelen veel makkelijker. Dat is winst. Niemand hoeft een CRT-monitor de trap af te dragen om een potje multiplayer te spelen. Toch is er iets veranderd. Voice chat is handig, maar het vangt niet alles. Een LAN-avond heeft vertraging in de goede zin van het woord: opbouwen, wachten, iemand helpen, samen eten, opnieuw instellen, nog een ronde spelen omdat iedereen er toch nog zit.
Daarom blijven oude LAN-games leuk om naar terug te keren. Niet alleen uit nostalgie, maar omdat hun ontwerp vaak duidelijk en direct is. Levels laden snel, regels zijn helder, teams wisselen makkelijk en een potje mag best rommelig zijn. Je hoeft geen battle pass, dagelijkse missie of seizoensmenu te begrijpen voordat je begint. Je start de game en kijkt wie er opduikt.
Misschien is dat de echte charme. Oude LAN-games herinneren eraan dat multiplayer niet alleen een verbinding tussen machines is. Het is ook een afspraak tussen mensen. Soms met te weinig stopcontacten, soms met een veel te luide ventilator, maar als het eenmaal draait, is het moeilijk om niet nog een ronde te doen.
